Сулҳ ва субот яке аз арзишҳои муҳимтарини башарият ба ҳисоб рафта, заминаи асосии рушди устувори давлатҳо ва зиндагии осоиштаи мардум мебошад. Дар ҷаҳони муосир, ки бархе минтақаҳо бо мушкилоти сиёсӣ, низоъҳо ва таҳдидҳои гуногун рӯ ба рӯ ҳастанд, масъалаи таҳкими сулҳ, пешгирии низоъҳо ва тарбияи насли оянда дар рӯҳияи ҳамдигарфаҳмӣ аҳамияти махсус пайдо кардааст.

Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти роҳбарии Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун кишвари сулҳпарвар дар арсаи байналмилалӣ бо ташаббусҳои созанда ва башардӯстона шинохта шудааст. Таҷрибаи сулҳофарии Тоҷикистон, махсусан барқарор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ пас аз солҳои душвори таърихӣ, нишон медиҳад, ки бо иродаи сиёсӣ, ҳамдигарбахшӣ ва азми устувор метавон ба ҳадафи бузурги сулҳ ноил гардид.

Яке аз ташаббусҳои муҳими байналмилалии Пешвои миллат пешниҳоди «Даҳсолаи байналмилалӣ оид ба таҳкими сулҳ барои наслҳои оянда, солҳои 2027–2036» мебошад. Ин иқдом ба таҳкими фарҳанги сулҳ, густариши ҳамдигарфаҳмӣ миёни халқҳо, пешгирии хушунат ва фароҳам овардани шароити муносиб барои зиндагии осоиштаи наслҳои оянда равона шудааст.

Мақсади асосии ин ташаббус ҷалби таваҷҷуҳи ҷомеаи ҷаҳонӣ ба аҳамияти сулҳи пойдор ва зарурати тарбияи насли нав дар рӯҳияи эҳтироми арзишҳои инсонӣ мебошад. Зеро сулҳ танҳо набудани ҷанг нест, балки мавҷудияти адолат, эҳтироми ҳуқуқи инсон, ҳамкории байни давлатҳо ва рушди устувори ҷомеа мебошад.

Пешвои миллат дар суханрониҳои худ борҳо таъкид намудаанд, ки сулҳ неъмати бузург аст ва ҳифзи он вазифаи муқаддаси ҳар як инсон мебошад. Таҷрибаи Тоҷикистон дар роҳи расидан ба сулҳи миллӣ метавонад барои дигар кишварҳо намунаи омӯзанда бошад. Маҳз ба шарофати сулҳу ваҳдат дар Тоҷикистон шароити мусоид барои рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ, илмӣ ва фарҳангӣ фароҳам гардид.

Ташаббуси «Даҳсолаи байналмилалӣ оид ба таҳкими сулҳ барои наслҳои оянда» аҳамияти бузурги ҷаҳонӣ дорад. Дар доираи он метавон ба масъалаҳои муҳиме, аз қабили тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи сулҳпарварӣ, таҳкими нақши маориф дар пешгирии ифротгароӣ, рушди муколамаи фарҳангҳо ва таҳкими ҳамкориҳои байналмилалӣ таваҷҷуҳи бештар зоҳир намуд.

Нақши ҷавонон дар татбиқи ин ташаббус хеле муҳим мебошад. Ҷавонон нерӯи асосии ҷомеа ва ояндаи давлатҳо мебошанд. Аз ин рӯ, тарбияи онҳо дар рӯҳияи ватандӯстӣ, масъулиятшиносӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва умумибашарӣ яке аз самтҳои муҳим ба ҳисоб меравад. Муассисаҳои таълимӣ дар ин раванд нақши калидӣ доранд, зеро маҳз дар муҳити таълимӣ ҷаҳонбинӣ ва мавқеи иҷтимоии насли ҷавон ташаккул меёбад.

Барои Ҷумҳурии Тоҷикистон сулҳ ва ваҳдати миллӣ на танҳо мафҳуми сиёсӣ, балки арзиши муқаддаси миллӣ мебошад. Рӯзи Ваҳдати миллӣ, ки ҳамасола таҷлил мегардад, рамзи пирӯзии хирад, таҳаммулпазирӣ ва иродаи мардум дар роҳи барқарор намудани сулҳу субот мебошад.

Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар аз он иборат аст, ки дастовардҳои сулҳу ваҳдатро ҳифз намуда, дар таҳкими фазои оромӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ саҳм гузорад. Омӯзиши таърихи гузашта, эҳтироми фарҳанг ва арзишҳои миллӣ, муносибати нек ба дигарон ва иштироки фаъол дар корҳои ҷамъиятӣ аз ҷумлаи омилҳое мебошанд, ки барои бунёди ҷомеаи сулҳпарвар мусоидат мекунанд.

Хулоса, ташаббуси Пешвои миллат оид ба «Даҳсолаи байналмилалӣ оид ба таҳкими сулҳ барои наслҳои оянда, солҳои 2027–2036» иқдоми муҳими дорои аҳамияти байналмилалӣ буда, ба ҳифзи сулҳ, таҳкими ҳамкориҳо ва таъмини ояндаи осоишта барои наслҳои нав равона шудааст. Ин ташаббус бори дигар собит месозад, ки Тоҷикистон ҳамчун давлати сулҳпарвар дар ҳалли масъалаҳои муҳими ҷаҳонӣ саҳми арзанда мегузорад.

Сулҳ кафили пешрафт, ваҳдат асоси давлатдорӣ ва насли оянда умеди фардои дурахшони башарият мебошад. Аз ин рӯ, ҳифзи сулҳ ва таҳкими он вазифаи умумии тамоми ҷомеаи ҷаҳонӣ ба шумор меравад

Мазбуд Холиқзода,

муовини директор оид ба таълими Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд, н.и.т., и.в. дотсент.